VERBAZING ALOM...

Voor het vakantieseizoen begon, moest ik voor een Nederlandse opdrachtgever naar Frankrijk afreizen. Het ging om een foto, video én webopdracht, met als eindresultaat een reserveringswebsite voor een vakantiebedrijfje. Een klus van ‘scratch’ af aan. Ik zou natuurlijk liegen wanneer ik in het La France ook niet wat vrije tijd inplande. 

De uurtjes die ik over had zwalkte ik door plaatselijke dorpjes. Onderweg was mij opgevallen dat er best wel veel mooie boerderijtjes, vrijstaande huizen en appartementen te koop stonden. Vooropgesteld dat ik niet voornemens was en nog steeds ben een onderkomen in Frankrijk te kopen, want Ik heb er eenvoudigweg het geld niet voor. Maar ik ben wel geïnteresseerd hoe het er bijvoorbeeld in ‘Frans Makelaarsland’ aan toe gaat wanneer het gaat om het aanprijzen van deze soms toch wel erg bouwvallige ‘granges.’

Goed, terug naar zo’n dorpje. Dat was in dit geval Barjac. Barjac  ligt in het uiterste  noorden van de Provence. Het schurkt zogezegd tegen de Ardèche aan. Een prachtig pittoresk plaatsje met een krappe 1600 inwoners, waar ik in het verleden al menig terras heb bezocht. Ondanks dat het seizoen hier nog echt niet begonnen was, loopt er al een aardig aantal toeristen rond én… soms iemand die er tijdelijk werk komt doen. Maar op het moment van mijn aanwezigheid is er helaas nog écht niets te doen. Negentig procent van de restaurants gaat buiten het seizoen, na 1900 zonder pardon dicht. Een enkele uitbater had de deuren wel open, maar keek het voorbij wandelend publiek veelal met een verveelde blik toe: “ Blijf alsjeblieft weg, want dan kan ik naar huis…!”, straalde hij uit, waar ik dan ook maar gevolg aan gaf. Restte mij al slenterend door de kleine straatjes zo af en toe een blik bij de winkeltjes en de plaatselijke ‘immobilier’ naar binnen te werpen.

Zo stopte ik bij een raam, dat was gevuld met vale printen, gevolgd door een schreeuwend logo dat de linkerbovenhoek van het A4tje ontsierde en daardoor dus veel te veel aandacht trok. De printer die ook aardig in verval heeft moeten zijn, heeft getracht om in zijn laatste zucht iets van de aangeboden waar te laten zien. Bij het scannen van opgehangen printjes, viel ik van de ene in de andere verbazing. Je zou zeggen dat het om huizen ging, maar hier worden accommodaties aangeboden waar men slechts de slaapkamer of een keuken uit de jaren 70 laat zien. Voor de muren er omheen werden ook nog forse bedragen gevraagd. Zo moet dus een donkerbruin dekbedovertrek de aspirant koper overhalen een paar ton over te maken, om hetgeen wat zich om het bed is gebouwd over te nemen. Lekkere binnenkomer dus.
Of inderdaad die 70-er jaren keuken waarvan zelfs op de beduimelde print viel te zien, dat geen kastdeurtje meer recht hing. En boven het aanrecht hing een oude verroestte boiler waar menigeen zijn of haar hoofd aan heeft moeten stoten. Redelijk bizar….

Bij navraag bij mijn klant, gaf deze aan dat het lokale makelaars geen ene moer interesseert. Niet één plaatje dat uitnodigend was. Na lang turen in de etalage zag ik op de getoonde raamadvertenties, heel klein een webadres. “Chapeau, hij doet aan communicatie…!” Daar moest ik maar eens gaan kijken.

”Merde!” Ook hier was het traceren van het in de etalage getoonde bruine dekbedovertrek, nauwelijks terug te vinden en werd zo een avondvullende bezigheid. Eenmaal gevonden stond er weinig: 2 regels tekst een woonkamer die er echt beter uitzag als het getoonde bed én…. een prijs!

Goed, met het voorbeeld van Nederland, moest ik mijn Frans maar eens opkalefateren om  bij een volgend bezoek van dit zonovergoten deel van Europa, een makelaar in de kroeg op een pastis te trakteren en tot vriend te maken. Deze zal toch vast een paar euris over hebben om zijn niet communicatieve uitingen als eerste in dit immens grote land een nieuw leven in te blazen?

Job